BEN YAĞMUR YÜKLÜ BİR BULUTUM
“Ben ümit yorgunuyum.” diyordu bir söyleşisinde Bülent Akyürek. Ardından şöyle açıklıyordu hâlini:
“Abi, şöyle bir mecburiyet taşıyoruz ya! Yazan çizen bir adam olarak bize ümitsizlik yakışmaz ama ben ümit yorgunuyum. Ben yoruldum ümit etmekten. Ümit edip yıkılmaktan da dizlerimin kırılmasından da yoruldum abi. Allah var, çok fazla ümidim yok ya!”
1969 Elazığ doğumlu olan Bülent Akyürek, 8 Şubat 2026 tarihinde, 57 yaşında aramızdan ayrıldı.
Akyürek, 1985 yılında Ankara'ya yerleşti.
Okulu bırakıp çeşitli işlerde çalıştı.
Çok sayıda dergi çıkardı ve kendi deyimiyle batırdı.
On yedi yaşından itibaren romanları yayımlandı.
Siyasete hiç bulaşmadı.
Yine kendi ifadesiyle 36 yaşına kadar Türkiye'nin en tehlikeli ateist, nihilist adamıydı.
Söze “Tövbe, hâşâ…” diyerek başlayıp anlattığına göre Kuran-ı Kerim’i hata bulmak amacıyla kırmızı kalemle çizerek binlerce kere okuduktan sonra “İnanırsam akıl yoluyla inanırım.” diye düşünürken bir gece rüyasında Ankebût suresinin ilk on bir ayeti kendisine okundu ve aynı rüyada bu “ültimatom gibi ayetlerin” yazılı olduğu bir rulo ile yediği dayaktan sonra uyandığında hayatı tepetaklak oldu. Bu rüyanın ardından Kuran’ın her ayetini kendisine inmiş gibi okudu ve böylece ihtida süreci başladı.
İslam’a döndükten sonra ayrıldığı yere de yeni girdiği bölgeye de ait hissedemedi.
Hidayete erdikten sonra yazdığı her şeyin Allah için olacağına dair kendisine söz verdi. Ağır genetik hastalığına ve kolayca kırılan kemiklerine rağmen yol parasını karşılayan herkese ve her yere söyleşi için giderek 36 yıllık ateist geçmişinin hatalarını hem beyni hem de ayaklarıyla düzeltmeye çalıştı.
Kişisel gelişim kitaplarına tepki olarak yazdığı Kişisel Gerileyiş Kitabı: İçinizdeki Öküze ‘Oha’ Deyin üç milyon adet sattı.
Öldükten sonra yayımlanmasını istediği fakat ihtiyacından dolayı hayattayken yayımlanmasına lüzum gördüğü son kitabı Satılık Adam, on dört yıllık küskünlük ve sessizlikten sonra daha birkaç ay önce piyasaya çıktı.
Buraya kadar yazdığım bütün bilgilere pek çok yerde rastlayabilirsiniz.
Sözü “Ben yazarlığa ilk adım attığımda ‘Allah’ım, beni okuyanlar küfrederek ya da beddua ederek okusunlar.’ diye dua etmiştim. Duam tuttu galiba.” diyen Bülent Akyürek’in kendisine bırakıyorum:
“69’da doğdum, 70’te Hacettepe’ye kaydoldum. Dünya hastanesindeyim, hayatım ağrıyor.”
“Beş yıl felç kaldım. Ağrılar içinde sadece tavana bakıp kitap okuyabiliyordum. İşsizdim, kiradaydık, binlerce kitabım ve bütün ev eşyaları satılmıştı. Evde eşim, ben ve ilaç kutuları kaldı. Babamın evine taşındık.
Birkaç yıl sonra Batıkent Metrosu’nun kazı çalışmalarının olduğu yere gece yarısı zor bela inleyerek inip bir taş alarak dizkapaklarıma, kafama, omuzlarıma çıtımı çıkarmadan vurup kemiklerimi kırdım.
Saatler sonunda bulunduğumda gece boyunca başımı bekleyip bana bir şiir yazmıştı eşim (Fatma Akyürek). O şiiri Onur Akın besteledi ve on yıldır hit. Benim şiire olan soğukluğum belki de bu yüzdendir.
"Diyeti verilmemiş şiirler hoşuma gitmiyor, çapkınca ve aptalca geliyor.”
“Pavyona değil dünyaya geldik. Ölmek için doğuyoruz. Allah, mezar kumbaralarında ceset biriktirirken nasıl mutlu olabiliriz. Müminin yüzü sıratı geçmeden gülmez. 36 yıl inançsız yaşadım, mutsuzdum. Dört yıldır (2015 yılı itibarıyla) inançlıyım ama eskisinden daha mutsuzum. “Huzur İslam’da.” demişlerdi. Bu yalana inanmayın. İbadetlerini yapacaksın, infak edeceksin, zikredeceksin, mağdura koşacaksın, zalime ‘çüş’ diyeceksin, ahiret korkusuyla titreyeceksin, taraf olacaksın, bir Müslüman’a diken batsa sen kanayacaksın; huzur bunun neresinde?”
“Edebiyat kerhanesinin kurallarına uymadım. Bir çevrenin, bir masanın adamı olmadım. Ateistken yoldaşım şeytandı, şimdi Allah’a yaslandım. Anlayacağınız yalnız değilim. Kelimelerin sahibi Allah’tır. Yalnız ona kulluk edip, yalnız ondan yardım beklerseniz, kelimeler uşağınız olur.”
“Sait Faik ‘Yazmasam ölecektim.’ diyor ya Satılık Adam’ı yazmasam öldürecektim. Sinirimi, öfkemi, hırsımı, içimdeki seri katili yazarak öldürdüm. Dışarı çıkıp üç beş kişi öldüreceğime hıncımı oturup kâğıttan kalemden aldım. Şu an o adamın yüzüne bir şey söylemedim eyvallah ki yazmak bir nevi dedikodudur. Yaşadığım yüz yılı başka bir yüz yıla şikayet ediyorum. Yüz yıl sonra yazdıklarımızı okuyanlar diyecekler ki ‘Toplumda bu tipler varmış, bak yazmış adamlar.’ “
“Üzülme, öleceğiz. Sonunda her şey düzelecek.” diyerek dünyanın bütün sahte düzenleriyle kavga eden aykırı yazar! Gittiğin yerde bütün acılarının dinmiş olmasını diliyorum.
Sevgi Karaman
