BİR BAKIŞIN BEDELİ NEFES Mİ KESMELİ?
BİR BAKIŞIN BEDELİ, ANNELERİ SESSİZ ÇIĞLIKLARA HAPSETMELİ Mİ?
Bazen bir bakış, bir gülüş, bir “buradayım” demek bile hayatta kalmaya yetmiyor artık. Sokaklar çocuk sesleriyle değil, annelerin içini parçalayan sessizlikle doluyor. Daha dün, bir çocuk… Sadece arkadaşına baktığı için… Sadece var olduğu için… Hayattan koparıldı.
Bir annenin yüreği, çocuğu eve geç kaldığında bile daralır. Telefon çaldığında kalbi yerinden fırlar. Kapı açıldığında “oh” der. Şimdi düşün… O kapı bir daha hiç açılmayacak.
O ayakkabılar bir daha kapının önüne bırakılmayacak.
O odada zaman duracak. Oyuncaklar, defterler, kokusu… Hepsi kalacak ama çocuk gelmeyecek.
Anneler, çocuklarını bu dünyaya korkuyla değil, umutla getirir. “Büyüsün, gülsün, sevsin” diye… Kimse çocuğunu mezara koymak için doğurmaz. Kimse “bir gün sebepsizce öldürülebilir” diye ninni söylemez. Ama şimdi anneler, her gece dua ederken titriyor:
“Allah’ım, yavrumu koru.”
Bir çocuğun suçu ne olabilir? Bakmak mı? Gülmek mi? Yanlış yerde, yanlış zamanda olmak mı? Eğer bunlar suçsa, bu dünya çoktan insanlığını kaybetmiş demektir.
Her ölen çocukla birlikte bir gelecek gömülüyor toprağa.
Bir doktor, bir öğretmen, bir ressam, bir baba, bir anne…
Ve en çok da bir annenin kalbi gömülüyor o tabutun içine. Yaşayan ama hep eksik kalan bir kalp…
Artık susmak da bir suç gibi geliyor. Çünkü sessizlik, kötülüğün en sevdiği sığınak. Bir çocuk daha ölmesin diye, bir annenin daha saçları bir gecede ağarmasın diye, bir ev daha yas kokmasın diye… İnsan kalmamız gerekiyor.
Çünkü çocuklar ölmemeli.
Anneler ağlamamalı.
Ve bir bakış, bir hayat etmeli.
Bir bakış, bir canı hayattan etmemeli; koparmamalı.
Bizim cevabımız kin değil, sizin anlayamayacağınız kadar büyük bir insanlık olacak.
Biz çocuklarımızı korkuyla değil, umutla büyütmeye devam edeceğiz.
Siz karanlıkta kalacaksınız, biz ışık olmaktan vazgeçmeyeceğiz.
Çünkü bir gün;
bir bakıştan korkanlar değil,
bir bakışla dünyayı güzelleştirenler kazanacak…
Emine İpek
