Bir Kadın, Bir Öğretmen, Okulda Öldürüldü.
Dün bir okulda bir kadın öğretmenin, öğrencisi tarafından öldürülmesi haberiyle sarsıldık. Cümleyi kurmak bile ağır. Okul dediğimiz yer; güvenliğin, bilginin, merhametin ve umudun mekânı değil miydi? Bir öğretmenin hayatı, tam da emanet edilen genç bir zihin tarafından sonlandırıldıysa, burada yalnızca bir adli vakadan değil, çok daha derin bir toplumsal kırılmadan söz ediyoruz, demektir.
Öğretmenlik, bu topraklarda sadece bir meslek değildir. Sınıfa giren her öğretmen, biraz anne, biraz baba, biraz rehber, en çokta gelecektir. Özellikle bir kadın öğretmenin, eğitim verdiği okulda öldürülmesi; şiddetin geldiği noktayı, eğitim kurumlarının ne kadar korunaksız bırakıldığını ve kadınlara yönelen sistematik tehditleri bir kez daha gözler önüne seriyor.
“Üzgünüz” demek artık gerçekten yetmiyor.
Her acı olaydan sonra aynı cümleler kuruluyor: Soruşturma başlatıldı, adli süreç devam ediyor, başımız sağ olsun… Peki ya sonra? Okullarda güvenlik politikaları ne kadar güncelleniyor? Riskli davranışlar ne kadar erken tespit ediliyor? Rehberlik servisleri yeterince güçlendiriliyor mu? Öğretmenler tehdit algıladıklarında ne kadar hızlı ve etkili destek alabiliyor?
Bu olayın tek bir faili olabilir; ancak sorumluluk yalnızca o faille sınırlı değil. Çünkü şiddet bir anda ortaya çıkmaz. Beslenir. Görmezden gelinir. Normalleştirilir. Sosyal medyada, sokakta, evde, dizilerde, haber dilinde… Şiddetin dili yumuşatıldıkça, sonuçları sertleşir.
Bir başka acı gerçek de şu: Kadına yönelik şiddet, artık yalnızca özel alanla sınırlı değil. Evde, sokakta, iş yerinde, hatta okulda karşımıza çıkar oldu. Kadınlar her yerde hedef hâline gelebiliyor. Oysa bir öğretmen, devletin ve toplumun ortak emanetidir. Onu korumak sadece hukuki değil, ahlaki bir sorumluluktur.
Bu noktada birkaç temel soruyu sormadan geçemeyiz:
Okullarda psikolojik risk taramaları yeterli mi?
Şiddet eğilimi gösteren öğrenciler için erken müdahale mekanizmaları çalışıyor mu?
Öğretmenlerin güvenlik talepleri ciddiyetle ele alınıyor mu?
Eğitim kurumları sadece akademik başarıya mı, yoksa karakter ve değer eğitimine de aynı önemi veriyor mu?
Eğitim sadece matematik, tarih ya da dil bilgisi öğretmek değildir. Öfkeyi yönetmeyi, empati kurmayı, hayır demeyi, sınır koymayı da öğretmektir. Eğer bir genç, sorunlarını çözmenin yolu olarak şiddeti seçiyorsa; orada yalnızca bireysel bir kriz değil, kolektif bir ihmâl vardır.
Bu köşeden bir çağrı yapmak istiyorum: Öğretmenler korunmalıdır. Okullar daha güvenli hâle getirilmelidir. Rehberlik ve psikolojik danışmanlık sistemleri güçlendirilmelidir. Tehdit ciddiye alınmalı, “bir şey olmaz” anlayışı terk edilmelidir. Ve en önemlisi, şiddeti üreten dili ve kültürü değiştirmek için gerçek bir toplumsal seferberlik başlatılmalıdır.
Bir öğretmen hayatını kaybetti. Bir çocuk annesini, bir erkek eşini, bir aile evladını, bir okul rehberini, öğrenciler bir yol göstericiyi yitirdi. Bu kaybı sadece bir haber başlığı olarak tüketirsek, bir sonrakine zemin hazırlamış oluruz.
Üzgünüz demek yetmiyor. Tedbirse tedbir, önlemse önlem, eğitimse eğitim, ceza ise ceza, ne yapılması gerekiyorsa onu istiyoruz.
Şerafettin YILDIZ
Yazar, Sosyal Güvenlik Denetmeni
İnstagram: serafettinyildiz
