Tarikatlar krallık mı?
Hep merak ederim.
Tarikat demek, Hakk'a giden yol demek.
Allah'a ibadet ve Taat için çalışan bir halk okulu.
Tarikatın baş hocası, şeyh.
Şeyh mürşit. İrşad eden yani.
...
Şeyhlik neden babadan oğula geçer?
Hanedanlık, krallık gibi.
Benim gördüğüm tarikatlarda şeyhlik makamı, babadan oğula veya damada geçiyor. Başkalarına geçişler kırgınlıklara yol açıyor
Birden fazla erkek çocuk varsa, kavgalara sebep oluyor ve tarikat bölunuyor.
Bu benim aklıma yatmıyor.
....
Bir de, şeyhin kararlari tartisilmaz oluyor. Yani o, ilahi bir mekanizmayla uyarılıyor, yanlış yapmıyor. Onun sözu, haşa Allah'ın vahyi gibi algılanıyor.
Bu, şiilerde ayetullahlık gibi.
Hiristiyanlıkta papalık gibi.
Ben bunu doğru bulmuyorum.
....
Değer vermek, saygı duymak, hatta bağlı olmak, mürid olmak başka şey; düşünmek ve tartışmak başka şey.
Tartışılmayan kararlarda yanlışlık olma ihtimali hep fazladır.
...
Irak'ı ABD ye peşkeş ceken, devlet erkanı arasinda en kabul gören kesnizani tarikatıdır.
Kesnizani tarikati, devlet ve Ordu mensupları arasında çok yaygindi.
ABD Saddam'ı devirmek için Irak'ı işgal edeceği zaman, bu tarikat mensupları direnmedi ve teslim oldu.
Tarikatlardaki "sorgulamadan itaat" prensibi, her zaman böyle riskleri barındırır.
....
Pakistan'ın bağımsızlık harbinde de kadiyanilik ve İsmailiilik takoz oldu. İngilizleri ehli kitap giren, hindulari putperest gören bu anlayış, putperestler in yanında yer alınmaz, ehli kitapla savasilmaz deyip, ayak sürüldü ve müslümanların kafasını karıştırdı.
....
İtikadi tarikatlerden Daes ve IŞİD de böyle değil mi?
Vehhabilik ye böyle değil mi.
Hatta Şiilik ye böyle değil mi?
Sadece kendilerinin yolu doğru, diğerleri şirk icindeler.
Kafirleri öldürmek günah, ama müslümanken şirke dusenleri oldurmek sevap.
Bu anlayışla Müslümanları kesiyorlar bunlar
Arkalarındaki aklin kim olduğu belli değil mi?
....
Bir de manevi mesafe katetnek üzerine kurulu bir sistemin, ekonomik, siyasi ve idari konulara heves etmesini de doğru bulmuyorum
Eski zaman dervişleri, şeyhleri fakru zaruret içinde yaşamayı Onur kabul ederken, günümüz şeyh ve dervişleri masaallah çok iyi durumdalar.
Burada bir yanlışlık yok mu?
